Sigrid ten Napel kwam Zwieren

Categorie
logeren
Over dit project

Een weekendje weg in eigen land, op vijftien minuten rijden van ons Amsterdamse balkon waar we de afgelopen weken ons best hebben gedaan om op een paar vierkante meter de illusie te wekken van de Costa del Sol en een groene oase ineen. Een leuke poging maar het kan niet op tegen een ritje langs de Amstel, dwars door de weilanden met als eindbestemming, het in grote letters boven de slagbomen aangekondigde, Vrijhaven Zwier te Vinkeveen.

 

Inchecken was vanaf vier uur al mogelijk, maar een kleine detour en een koffietje onderweg hebben ertoe geleid dat we werden onthaald door een heerlijk uitziende en smakende veganistische borrelplank die om half zes voor iedereen klaar staat. Veganistisch omdat we daarom hadden gevraagd, en waar doorgaans het principe ‘wie vraagt wordt overgeslagen’ opgaat, resulteert vragen bij Zwier in rijkelijke verwennerij. Zo hebben ze de beperkingen die de Coronacrisis met zich mee brengt weten om te buigen tot een all in luxe arrangement. Het restaurant waar men voorheen plaats kon nemen voor het diner dient nu als gezellige afhaalplek voor zowel ontbijt, lunch als diner. Maaltijden die je vervolgens kunt nuttigen aan jouw persoonlijk toegewezen picknicktafel pal naast je linnen onderkomen voor de komende twee nachten. Overal is rekening mee gehouden, naast de gedroogde bloemen in een vaasje op tafel staat zoals dat tegenwoordig hoort ook je desinfecterend middel en een keukenrol. Eigen toilet en douche, genoeg ruimte en glimlachende medewerkers zowel in de keuken als bij de receptie doen de anderhalve meter samenleving aanvoelen als een zorgeloos bestaan.

Zorgeloos dat kenmerkt je verblijf, of je nu de Vinkeveense Plassen verkent per sloep, sup of kano (wij deden het allemaal), ’s ochtends rustig een theetje zet in de kas, of ziet hoe de oranje klaprozen in de moestuin zich openvouwen wanneer de zon zich aandient, aan zorgen of stress zal je hier niet worden blootgesteld. Hetgeen daar ook aan bij draagt is de social box die in elke tent aanwezig is, een klein houten doosje waar je je telefoon in kunt dumpen om vervolgens twee waxine lichtjes aan te steken en je te buigen over een goed gesprek of in ons geval een bord backgammon, een oude liefde die weer helemaal is opgelaaid. Is er nou meer nodig om je weg te houden van je telefoon of andere wifi gerelateerde apparaten dan is er altijd nog de Eilandhut, midden op de plas, wifi-loos maar met hangmat en potkachel!
Op het ritselen van bladeren en het kwaken van eenden na is het wanneer de avond valt en je je ogen sluit eigenlijk net als thuis, zo aangenaam liggen de bedden. Dat wil zeggen, als je thuis ook over een ultra warm elektrisch deken beschikt, het soort comfort dat ik sinds m’n laatste logeerpartij bij m’n oma, toch zeker zo’n vijftien jaar geleden helaas niet meer mee heb mogen maken.

‘S ochtends wakker worden en niet eerst hoeven wachten totdat de havermout warm en zacht is maar in plaats daarvan direct om half negen verwelkomt te worden door een houten kistje met ontbijtlekkers erin is een verademing, net als het niet zelf hoeven verzorgen van lunch en avondeten wanneer m’n maag al van geknor op geschreeuw is overgegaan. Want ook tussen een en twee uur ’s middags en vanaf half zes ’s avonds worden onze monden gevuld met heerlijkheden. De keuken serveert standaard vegetarische maaltijden, maar er wordt zeker niet moeilijk gedaan wanneer je het ze moeilijker maakt. Na veel watersport, fiets en wandelplezier is het op zondag om vier uur na twee dagen genieten toch echt tijd om via een koffietje onderweg met een hoofd vol vakantieherinneringen weer terug te keren naar de Costa del Balkon.

– Sigrid ten Napel