24 uur in lockdown op een eiland

Categorie
24 uur zonder
Over dit project

Al vijf weken zit ik thuis met mijn man en vijfjarige. We werken beiden vanuit huis en proberen daarnaast ook onze dochter te onderwijzen. Ik koester de momenten die we samen zijn, maar ook dat ene moment dat ik even alleen ben: ’s ochtends op de wc. Tijd voor wat afzondering.

Begrijp me niet verkeerd, ik ben een gezelschapsdier. ’Hoe meer zielen hoe meer vreugd’, is mijn lijfspreuk. Toch is het best even schakelen, want sinds de uitbraak van het coronavirus is er amper ruimte voor echte ’me-time.’
Ik kijk dan ook erg uit naar de mini retraite die ik ga ervaren op een eiland in de Vinkeveense Plassen.


Vrijhaven

Net onder de rook van onze hoofdstad vind je Zwier. Zussen Esther en Maris-ka noemen de plek ’de vrijhaven van de stad’. En zodra je de auto uitstapt, snap je waarom. Geel koolzaad waait in de wind, koeien lopen loom in de wei en de zon weerspiegelt in het blauwe water.

 

Het toevluchtsoord ligt vlak aan de Vinkeveense Plassen. Luxe tipi’s met verwarmde boxsprings kijken uit over het water. Wanneer je de huiskamer betreedt, voel je je meteen welkom. Bij Zwier kun je ook een mini retraite ondergaan op een eilandje. Hier kun je 24 of 48 uur ’zonder’ ervaren. Je levert je telefoon bij de receptie in en wordt na twintig minuten varen op het eiland gedropt met een krat vol heerlijk biologisch en vegetarisch eten.

Zwier is een familiebedrijf, Esther en Mariska runnen het samen met vader Cock. Die ook jachthaven Winkeloord bestiert. De Vinkevener groeide rond het water op. „Mijn opa had een boer- derij op een van de eilandjes op de plas. Mijn vader nam dat bedrijf later over, maar toen er te weinig inkomsten binnenkwamen, opende hij jachthaven Winkeloord. Toen hij vroegtijdig kwam te overlijden, heb ik zijn werk voortgezet.”


Liefde

Winkeloord bestaat inmiddels zeventig jaar. Naast sloepen verhuurt Cock ook zeilboten. En daar heeft hij een grote liefde voor. Zo voer hij ooit de legendarische turfrace. „Dat is een zeilrace tussen de Kaag en Vinkeveen. Het is zestig kilometer lang raggen met platbodems. Maar helaas is de jeugd tegenwoordig minder bezig met zeilboten. Dus besloten mijn dochters deze plek te gebruiken als toevluchtsoord. Een plek waar je kunt bijkomen van de drukte van de stad.”

 


Het eiland heeft me bewogen

 

16.00

Ik lever mijn telefoon in bij de receptie. Wanneer ik mijn opblaasbare kano pak, kijkt schipper Cock me streng aan. „Als je het echte 24 uur zonder wilt beleven, mag je ook niet van het eiland af.” Ik gehoorzaam braaf. Op de sloep vertelt hij iets over de historie van de plassen.

16.30

Na een mooie tocht, dropt Cock me af. Ik ben nu helemaal alleen. Ik ruim het goedgevulde krat met eten op. Mijn hoofd is nog vol met gedachten en ik wil eigenlijk van alles doen. Maar ik ga met een glas wijn, wat chips en een goed boek in de hangmat van de zon genieten.

18.30

Ik ben zo verdiept in mijn boek, dat ik mijn knorrende maag pas nu opmerk. De gedachtestroom is er nog steeds. Stiekem gluur ik op de noodmobiel in de keuken. Tijd om te koken. Bij de eerste raceboot die voorbij zoeft, voel ik het eiland onder me bewegen, het bestaat namelijk uit veen. Ik denk aan de zeiltochten die ik vroeger met mijn24 uur in lockdown op een eiland vader maakte. Ook de keuken doet me aan ons zeilschip den- ken. Met een jerrycan vul ik de ketel met water. Het geeft me een heerlijk nostalgisch gevoel.

19.15

In de zon geniet ik van mijn maaltijd. Ik poets mijn tanden bij het keukenblok. Ik geef me over aan het ritme van het eiland. Mijn neiging om constant mijn mobiel te checken is weg, ook de noodtelefoon laat ik met rust en de gedachte- stroom in mijn hoofd neemt af.

22.30

Ik doe het licht uit en hap naar adem. Het is pikdonker. Er is een flinke wind opgestoken. Ik probeer de geluiden van elkaar te onderscheiden. Ik vind het best spannend, zo alleen op een eiland. Moe en rozig dommel ik in.

01.00

Ik schrik wakker van een bizar geluid. Het is een fuut. Ik woon al veertien jaar in de stad. Ik herken niet eens meer het geluid van een watervogel.

06.30

Ik word wakker en moet goed kijken waar ik ben. Buiten kruipt de zon als een rode bal uit de plas omhoog. Mijn hoofd is nu helemaal leeg. Wel is er nog wat spanning in mijn lijf van afgelopen nacht. Ik ben af en toe wakker geschrok- ken. Best eng zo alleen in het donker ver weg van alles. Maar ik ben trots dat ik het rooi in mijn eentje.

09.30

Ik maak voor mezelf ontbijt op bed en lees nog even. Om echt goed wakker te worden neem ik een frisse duik in de plas. Daarna oefen ik op mijn ukelele.

13.00

Voor ik het weet is het lunchtijd. Ik krijg bezoek van twee eenden. Ze nestelen zich naast mijn strandstoel.

16.00

Cock en schippershond Winky komen me ophalen. Winky komt naast me zitten. Ik vertel Cock over mijn 24 uur op het eiland. Hij had gelijk. Het eiland beweegt echt, maar het heeft mij ook bewogen.